Het is begonnen toen hij zo'n 4 maanden oud was. Tot dan toe had ons zoontje een mooi, heel zacht en glad babyhuidje. Ikzelf heb als kind nooit eczeem gehad, maar mijn man heeft het destijds wel een hele tijd gehad. Toen hij rode plekken zag opduiken in Hugo's gezichtje en op zijn ellebogen, dacht hij meteen aan eczeem. Hugo begon zich te krabben en de huid van zijn lichaam werd heel erg droog. Uiteindelijk bleek het wel degelijk om atopische dermatitis te gaan.

Ja, zeker weten. Er is om te beginnen hoe het er uit ziet. Toen hij klein was, schonk hij daar weinig aandacht aan. Maar mijn man en ik voelden ons wel vaak gekwetst als mensen op straat er opmerkingen over maakten of Hugo raar bekeken. Toen hij groter werd, begon hij wel complexen te krijgen over die korstjes op zijn huid. De kinderen op school lachten hem vaak uit. En het lastigste was dat hij heel slecht sliep omdat hij zoveel jeuk had, en zich soms tot bloedens toe krabde!

Wij hebben vooral de adviezen van de dermatoloog tot op de letter nauwkeurig gevolgd. We zorgden ervoor dat hij zo weinig mogelijk in contact kwam met huismijt, dierenharen, schimmel... We maakten heel vaak de tapijten, knuffels en gordijnen schoon. Om hem te wassen gebruikten we altijd zachte producten zonder zeep en zonder parfum. Zo werd zijn huid minder geïrriteerd. Bovendien zorgden we er ook voor dat zijn huid altijd heel goed gehydrateerd was. Gelukkig is Hugo's atopische dermatitis rond zijn 10e jaar verdwenen. Als ik eraan terugdenk, moet ik zeggen dat het toch wel een bijzonder lastige periode voor ons was!